Vanwege alle vreemde omstandigheden waar de wereld zich nu in bevind, was ik even dakloos. Een paar dagen lang dachten mijn vriendin en ik dat we óf 5 uur moesten reizen om naar Groningen te komen óf dat we twee maanden in mijn kleine kinderkamer bij mijn ouders moesten gaan slapen. Maar nu zitten we hier, in het huis van iemand die ik niet ken. Ze is een actrice en woont het grootste gedeelte van de tijd bij haar vriend in Rotterdam. Aan bijna alles kan je merken dat hier iemand vroeger woonde, maar nu alleen nog maar af en toe komt.
Wanneer alle ingebouwde-kastdeuren dicht zijn, staat er bijna niets in dit huis. De paar ‘rommeltjes’ die ze heeft, zijn netjes verstopt. Ook al is ze niet vaak thuis, in de keukenkastjes is alsnog veel eten te vinden. Verschillende soorten gedroogde pasta, rozijnen, blikken, een breed scala aan gedroogde kruiden en verschillende soorten olie. Ook staat in de keuken een duur-uitziende espressomachine. Dat vond ik iets vrij opvallends om neer te zetten in een huis waar je niet vaak bent. Alle kookbenodigdheden heeft ze verder in huis: van een keukenmachine tot een pureestamper tot lange lucifers om het blauwe gasfornuis mee aan te steken. Naast de wasbak staat een droogrek dat zo klein is dat er misschien 3 borden en 2 glazen in kunnen uitdruipen. Verrassend genoeg staan in de servieskast ondertussen genoeg borden om 15 mensen tegelijk te kunnen voeren en genoeg glazen om een studentenvereniging van drankjes te voorzien. Gezien dat kleine droogrek zullen deze wel niet heel vaak gebruikt worden. Ook de borden op de bovenste plank zijn een beetje stoffig. Onderin de kast staan ongeveer 10 flessen sterke drank, bijna allemaal gevuld met nog een klein bodempje. Zou dit zijn omdat ze zelf van variatie houdt of wilt ze een groot aanbod kunnen bieden als er weer gasten zijn?
De slaapkamer/woonkamer heeft grote ramen met uitzicht over de gracht. Eerst snapte ik niet waarom er grote, donkere, dikke gordijnen voor hingen. Zo’n uitzicht wil je toch altijd naar kunnen kijken!? Totdat ik ‘s nachts probeerde te slapen en de felle straatverlichting naar binnen scheen. Het bed is omhoog te klappen, maar aan een gebrek aan gebruikssporen is te zien dat dit niet met regelmaat gebeurt. Misschien is het ooit neergezet om ruimte te creëren wanneer er veel mensen over de vloer zijn die uit haar glazen collectie komen drinken.
Aan het voeteneind van het Murphy-bed staat een tv. De tv heeft geen aansluiting met een netwerk, dus je kan er alleen dvd’s op kijken. Alleen zijn er nergens dvd’s te vinden behalve Lolita van Stanley Kubrick en All the Presidents Men. Maar als ze dan geen tv kijkt en geen gasten heeft om te entertainen móet ze wel boeken lezen, want boeken zijn de enige dingen die overal in het huis rondslingeren. Op de eettafel ligt een stapeltje boeken die geleend zijn van de oba. Tegen de muur staan twee gigantische boekenkasten, tjokvol met boeken over feminisme, kunst en politiek. Er is zelfs een boekenplank in de keuken om kookboeken op neer te zetten. Ik vraag me af of ze in haar andere huis ook zo veel boeken zou hebben staan, of dat dit een verzameling is van cadeau’s en impulsaankopen, en zouden ze allemaal gelezen zijn?
De laatste hint waar je aan kan zien dat dit een huis is waar iemand niet dagelijks in woont, is het gebrek aan licht. Er zijn zeker wel lampen die, net als de rest van de meubels in dit huis, duur en design zijn. Maar ook al heb je ze allemaal aan staan, alsnog lijkt het binnen bijna schemerig.
Maar sinds mijn vriendin en ik hier tijdelijk zijn ingetrokken zijn er nogal wat spullen bij gekomen. Direct als je binnenkomt in de gang staan 3 grote boodschappentassen overspoeld met kleren. Aan de deurklink van de wc hangt een kleinere tas, bij wijze van wasmand. Op de eettafel staan nu 2 grote schalen, uit de serviescollectie van de eigenaar, waarvan één gevuld met verse groenten en de andere met fruit. Op een eettafelstoel ligt een stapel schoolboeken en -schriften en op haar normaal lege bureau ligt nu een grote verzameling kunstenaarsbenodigdheden van mijn vriendin. De stoelen die normaal in de woonkamer staan hebben wij versleept naar het kleine balkonnetje zodat we nog wat vitamine D kunnen binnenkrijgen. Op de bank ligt een hoopje kleren van gisteravond dat nog moet worden opgeruimd en achter het bed liggen een paar eenzame sokken. Op het nachtkastje lag eerst alleen een lege verpakking oordopjes, nu ligt er lenzenvloeistof zonder dop en mijn horloge.
Het laatste opvallende verschil met (wat ik aanneem) de status quo, is dat er nu in plaats van een rol wc-papier een doos tissues op de grond staat naast de wc.
Het wordt nog wat als wij over een week weer al onze spullen moeten pakken om door te trekken naar de volgende plek om te gaan wonen tijdens deze corona-crisis. Langzaam kom ik erachter dat ik die twee grote tassen aan kleren niet allemaal nodig heb. Terwijl mijn vriendin uitkijkt naar de dag dat ze weer eens andere kleren kan dragen dan dezelfde drie t-shirts en twee broeken die zij mee heeft.
Als ik ooit in dit huis terugkom ben ik benieuwd of dezelfde spullen er nog staan, of dat ze inmiddels alles naar Rotterdam heeft verhuisd. Misschien staat dit huis in de toekomst wel op AirBnb, veel aanpassingen hoeft ze daarvoor in ieder geval niet aan te brengen. Een briefje met het wifi-wachtwoord ligt al op tafel.
Geïnspireerd door The Comfort of Things van Daniel Miller (2008).
Referenties
Miller, D. (2008). The comfort of things. Cambridge [etc: Polity.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten